Samskiptarisinn t-Mobile eyðir einhverjum evrum af markaðssetningar aur sínum í dvd seríuna Slices og tímaritið Electronic Beats. Þetta er fínt framtak og gerir það að verkum að sauðsvartur almúginn getur nálgast bæði Slices og Electronic Beats endurgjaldslaust. Þessu er reyndar ekki dreift á Íslandi en í ófáum vefverslunum getur maður fengið Slices frítt með pöntunum sínum, mæli með því þar sem þetta getur verið fróðleg og skemmtileg leið til þess að stytta sér stundir. Electronic Beats tímaritið ber hrikalega hallærislegt nafn og er pinku hallærislegt á tímum en Slices er yfirleitt vandað og skemmtilegt.
Þessi færsla er samt eiginlega bara yfirvarp, langaði aðallega að pósta upp þessu viðtali sem Electronic Beats áttu við hin kanadíska Mole:
.
Frábært viðtal, óhefðbundið og lifandi, við listamann sem er það líka. Mæli líka með breiðskífunni hans “As High as the Sky” frá því í fyrra og podcastinu sem hann gerði fyrir Resident Advisor.
Föstudagsflagarinn að þessu sinni inniheldur engar trommur. Það er spurning hvers vegna Carl Craig fór þá leið að sleppa trommunum. Ég hef stundum velt því fyrir mér hvort trommuheilarnir hans hafi verið í láni. En ég hugsa að án bassatrommu sé lagið enn epískara, auk þess að vera gríðarlega rythmískt svona trommulaust . Í hvert sinn sem ég hlusta á það byrja ég allavega að hreyfa mig ómeðvitað!
Flagari vikunnar keyrir á hlýjum en samt beittum synthum, sem bera mikinn Detroit þokka. Craig ráðskast með hljóðin og skeytir inn víruðu kvenmannsöskri við og við eftir því sem lagið byggist upp. Lagið hefur skemmtilega framvindu og nær að byggja upp gríðarlega spennu,hughrif sem hefðu eflaust ekki náðst ef trommuheilarnir hefðu ekki verið í láni.
Eftir að hafa verið að brasa í ýmsum verkefnum fyrri hluta aldarinnar,ss. The Detroit Experiment fór Carl Craig aftur að brugga techno músík. Hann hefur dælt út fullt af slögurum, mest megnis endurhljóðblöndunum sem hafa gert virkilega góða hluti hvar sem litið er. Einnig hefur útgáfufyrirtæki hans, Planet E lengi verið eitt það virtasta í bransanum og hróður þess aðeins aukist undanfarin misseri.
Ég segi það þó fullum fetum, að þrátt fyrir ótrúlega gæfuríkann
útgáfuferil, sé þessi föstudagsflagari það allra besta sem Carl Craig hefur komið nálægt - hendur niður.
Kode9 kom í heimsókn til Benji B á BBC 1Xtra og var þar með Hyperdub showcase. Hyperdub er útgáfan hans Kode9 og hefur vægast sagt átt frábæra spretti síðustu misseri, í þessu mixi er dót frá helstu listamönnum útgáfunar og þar á meðal er nýtt Burial stuff!!!
.
Cassy
Save the Cannibals er nýtt klúbbakvöld í New York borg sem lítur spennó út. Þeir eru allavega með skemmtilegt podcast, mixið frá Cassy er algert æði, old skool Chicago og Detroit fílingur.
Svo er það íslenskt, Magnús Felix sem er einn umsjónarmanna Dansidans og bendlar sig stundum við vonda kalla úr Star Wars setti tvö mix á netið nýlega, “Groovandi Magnús” og “Pumpandi Magnús”, skemmtilegar nafngiftir og skemmtileg mix!
.
Marcus Intalex
Marcus Intalex er með þátt á netútvarpsstöðinni Red Bull Music Academy Radio. Um daginn var 13 Soul:ution Radio þættinum í röðinni smellt á veraldar vefinn hér má finna lagalista og mp3. Meðal annars er þarna að finna viðtal við Íslandsvinin Lynx og félaga hans Kemo sem eru að gefa út flotta og spes breiðskífu, The Raw Truth, á Soul:R á næstunni. Vel þess virði að skoða sig um á RBMA Radio síðunni, fjölbreytir og skemmtilegir tónlistarmenn sem eru með þætti þar.
Að lokum er það nánast skylda að linka á Rinse þættina hans Appleblim. Hér má svo finna skemmtilegt viðtal við kauða.
Ég mætti heldur seint á Nasa eða um 2 leitið. Þegar ég gekk í hús voru Biggi Veira og Casanova að spila og stemningin góð. Það sem ég furðaði mig mest á var hvernig crowdið var, en það einkenndist af óhugnalega stórum og ljósabekkjabrúnum mönnum. Hefur þetta alltaf verið svona eða er þetta eitthvað sem hefur þróast undanfarinn ár? Ég hef ekki mætt á svona risa-klúbbakvöld á Íslandi í nokkurn tíma en mig minnir sterklega að crowdið hafi ekki verið svona einsleitt.
En tónlistin var skemmtileg og það skiptir mestu máli. Þeir félagar spiluðu skemmtilega tónlist, þéttir og voru í góðu samræmi við stemmninguna.Eitthvað heyrði ég að Biggi hefði verið að spila nýtt GusGus dót en þori ekki að fullyrða það sjálfur.
Næst var komið að Oculus. en hann spilaði einhvers konar blöndu af minimali og electro house (þ.e. gott electro house – líkt og sá geiri var áður en hann varð það drasl sem hann er í dag). Þetta sound tryllti gjörsamlega lýðinn og verð ég að segja að mér fannst það geðveikt, skil núna afhverju labelinn bíða í röðum eftir að gefa hann út.
Um 3 leitið var síðan komið af Bodzin. Ég hefði vonast eftir því að hann tæki live sett en sú varð ekki raunin. Bodzin hóf leik á pumpandi technoi sem hann gerði svo fjölbreyttara með DJM 800 effectunum. Kannski var það bara vegna þess hve góður Oculus var, en mér fannst Bodzin alls ekki standa undir væntingum. Hann spilaði margt skemmtilegt en náði ekki sömu hæðum og Oculus.
Ég hef ekki verið mikill Bodzin aðdáandi en mér fannst hann skemmtilegri þegar hann kom 2007 heldur en núna. Kannski er það bara af því að ég er orðinn þreyttur á ,,blautu” technoi (hugtak sem ég útskýri seinna) eða kannski er hann bara einfaldlega verri plötusnúður en live artist. Ég þori ekki alveg að fara með.
Annars fannst mér kvöldið skemmtilegt, Party Zone og co. eiga lof skilið fyrir að halda svona kvöld eins og ástandið er núna og ég vona þeir haldi áfram á sömu braut.
Guido
Orchestral Lab / Way You Make Me Feel
Drunk011
Punch Drunk
Dubstep / Grime
4/5 .
Guido er ungur Bristolbúi sem ásamt félögum sínum Gemmy og Joker er að gera einstaklega forvitnilega tónlist sem blandar áhrifavöldum úr ýmsum áttum saman í forvitnilegan kokteil. Grime, dubstep, g funk hip hop og 80’s electro er það sem kemur upp í hugann en útkoman er sérkennileg, hálf kjánleg en ótrúlega funky. Punch Drunk útgáfa Peverelist gefur út fyrstu 12” Guido og er gripurinn kostakaup.
“Orchestral Lab” setur saman melódíska og epíska strengi, píanó lick og allskyns syntha grúsk yfir crunk skotið 808/909 bít. Útkoman er hip hop skotinn headnodder sem verður betri eftir því sem þú hækkar meira í græjunum. “Way You Make Me Feel” er á svipuðum slóðum, staccato legur bassi og synthi mynda drífandi grun undir hljóðgervla leikfimi, arpeggiatorar og hljómar hringsnúast í kringum hvorn annan og takast á við jazzaða píanó línu. Cheesy en fallegt lag.
Þegar wobblaðir dansgólfatryllar tóku að taka yfir dubstep senuna í kringum 2007 hélt maður tímabundið að framtíð stefnunnar lægi í techno-dubstep bræðingi annars vegar og endurvakningu garage arfleiðarinnar hins vegar, geirar sem hafa getið af sér úrvals tónlist en taka sjálfa sig þó helst til hátíðlega. Listamenn eins og Joker, Zomby, Rustie, Ikonika og nú Guido sýna með tónsmíðum sínum fram á hvernig dubstep getur verið skemmtileg og framúrstefnuleg á sömu stundu, haft húmor en samt verið töff og hentað fyrir dansgólfin sem og svefnherbergið.
Langaði að henda inn örstuttri færslu og mæla með þessum strákum. Þeir eru tveir, pólskir og gera mjög fínt HouseTechnoMinimal. Fyrsta LP platan þeirra Stars of the Zoo kom út á Mothership útgáfufyrirtæki Claude Von Stroke nú nýverið og hér er hægt að sækja um tveggja mánaða gamalt sett frá þeim. Svaka grúví.
Í Morgunblaðinu í gær skrifaði Arnar Eggert Thoroddsen grein sem bar heitið “Hin sígilda síbylja”. Tilefni greinaskriftanna voru orð sem Þorgerður Ingólfsdóttir lét falla á Íslensku tónlistarverðlaununum þegar hún tók við heiðursverðlaunum fyrir hönd föður síns, Ingólfs Guðbrandssonar. Úr orðum Þorgerðar las Arnar Eggert hugmyndir um tvískiptingu tónlistar (og menningar og lista almennt) í æðri og lægri listir og bætti við að ekki væri „hægt að draga aðra ályktun af orðum Þorgerðar en að hæfileiki okkar í dag til að meta og skilja töframátt tónlistarinnar sé að einhverju leytinu skertur vegna „síbyljunnar“, væntanlega þess popprusls sem dembt er yfir mann og mús linnulaust frá morgni til kvölds “.
Einhverjir hafa bent á að Arnar Eggert virðist hafa misskilið orð Þorgerðar, hún hafi ekki verið að setja út á poppsíbyljuna sem slíka heldur frekar síbylju almennt, það er að segja þá staðreynd að tónlist dynji á eyrum okkar öllum stundum, uppfyllingarefni sem sífellt liggur í bakgrunninum á kostnað þagnarinnar. Þegar tónlist umlýkur okkur á þennan hátt séu tengsl okkar við hana ólík þeim böndum sem fyrri kynslóðir tengdust tónlistinni. Þetta er í sjálfu sér góð og merkileg pæling, af henni spruttu fróðlegar og skemmtilegar umræður og það á Eyjunni af öllum stöðum (mjög forvitnilegt þetta um rispuðu plöturnar í safni Ríkisútvarpsins, mig langar í “bannað að spila” RÚV límmiða). Dr. Gunni lagði svo meinhæðið og kalhæðnislegt orð í belg í Fréttablaðinu í dag.
Ég er eiginlega sammála Dr. Gunna um umburðarlyndið, póst módernískt plat umburðarlyndi er þreytandi, það er skemmtilegra að takast á um skoðanir á lifandi hátt, jafnvel hnakkrífast við menningarpostula. Það er þó ekki það sem mig langar að koma að hér heldur vil ég vekja athygli á annari tvískiptingu eða tvíhyggju sem ég held að liggi leynt og ljóst að baki skrifum Arnars Eggerts og annarra íslenskra dægurtónlistarskríbenta.
Ég held að ég geti tekið undir það að skilin milli hámenningar og lágmenningar hafi verið að færast, breytast og jafnvel að mást út á síðustu áratugum. Þó held ég að önnur lúmskari skil hafi risið í staðinn, skil sem rista jafnvel dýpra og hafa bæði meðvitað og ómeðvitað mikil áhrif á umfjöllun og umræðu um tónlist og aðra menningu.
Á ég þá við fyrirbæri sem hefur verið kallað rokkismi. Í stuttu máli er rokkismi hugmyndafræði sem gerir ákveðinni gerð tónlistar og ákveðinni gerð tónlistarmanna hærra undir höfði en öðrum. Rokk og rokktónlistarmenn eru upphafnir, fagurfræðileg viðmið þeirra eru í hávegum höfð og haldið uppi sem staðli. Rokkið er ekta, rokkið er hreint og óspjallað af ýmsum þáttum sem spilla annarri dægurmúsík. Rokkið er alvarlegt, tekst á við alvöru viðfangsefni, rokkarar þroska og leggja áherslu á snilligáfu sína í tónsmíðum sem og hljóðfæraleik. Þetta er frekar karllægt viðhorf og jafnvel litað öðrum fordómum. Frekari fróðleik um rokkisma má t.d. finna hér, hér og hér.
Í erlendri tónlistarblaðamennsku hefur farið fram uppgjör við rokkisma eða í það minnsta umræður um hann, en hér heima hefur ekki borið mikið á slíku. Enda lita þessi viðmið enn mikið af tónlistarumfjöllun heima, t.a.m. hvernig tekist er á við popp og aðra “indie/underground” tónlist eins og t.d. rapp, raftónlist og danstónlist. Ég hef áður minnst á þetta á blogginu mínu en þetta á sér ýmsar birtingamyndir þar má t.d. nefna hvernig sama greinin hefur verið skrifuð 300 sinnum um íslenskt rapp (áhersla á tengsl við rímnahefðina og snilligáfuna í textasmíð), hvernig danstónlist er oft afskrifuð af því að það er erfiðara að takast á við hana út frá viðmiðum rokk tónlistar og af því að pennarnir hættu að fylgjast með henni og lýstu yfir dauða hennar á 10. áratugnum og loks hvernig fjallað er um hreint popp á allt öðrum nótum en rokkmúsíkina.
Auðvitað eru þeir blaðamenn sem fjalla um tónlist á Íslandi mismunandi og með mismunandi áhugasvið og áherslur, þeir hafa fjölbreytan smekk og víðtæka þekkingu. Eins og margt annað á Íslandi eru skrif þeirra ekki í samhengi við fólksfjölda landsins og eiga þeir lof skilið fyrir ýmislegt. En ég held engu að síður að það sé óhætt að fullyrða að rokkismi gegnsýri viðhorf þeirra að mörgu leiti. Í því ljósi held ég að það að líkt og Arnar Eggert gerir „lágmarkskröfur um skilning, virðingu og jafnvel opinn huga“ til snobbaðra talsmanna hámenningar væri eðlilegt að höfða með sama hætti til rokkviðhorfa tónlistarspekúlanta Íslendinga.
Föstudagar eru almennt hressir dagar og því liggur beinast við að
stuðla að því hér á dansidans að gera þá enn hressari. Og hvað
hressir meira en gott techno? Fátt, nema kannski gott sígilt techno.
Það er lagið ‘Loop’ með LFO vs. Fuse sem fær þann skemmtilega heiður
að vera fyrsta föstudagstechno lagið. Það eru þeir Mark Bell (LFO) og
Richie Hawtin (Fuse) sem eru á bak við stykkið, sem kom út árið 1995 á
Plus 8-útgáfufyrirtæki sem Richie stofnaði með John Aquaviva. John
þessi stofnaði síðar Beatport, merkilegt nokk!
Bassatromma með of háan blóðþrýsting, grimmt 909 beat og einfaldar
melodíur einkenna lagið sem hefur allt sem gott technolag þarf að
hafa; greddu, grúv & sál!
Umrætt lag lifir enn góðu lífi 14 árum síðar, og er til dæmis að finna
á Fabric 42 sem Ame settu saman ekki alls fyrir löngu.
Fyrst og fremst ber að minnast á kvöld sem Party Zone og TFA eru að halda á NASA á laugardaginn með þýska technoboltanum Stephan Bodzin. Ég mætti þegar hann spilaði hérna síðast, skemmti mér konunglega og mæli því hiklaust með því að fólk kíki á þetta. Ásamt Bodzin mun íslenski tónlistarmaðurinn Oculus spila live sett og plötusnúðarnir Karius & Baktus, Hjalti Casanova og Biggi Veira snúa skífum. Veit samt einhver hvort Bodzin verði live eða með dj sett?
Fyrir þá sem ekki langar á Bodzin en langar samt að dansa, mæli ég með því að kíkja á Cultura þar sem Jón Atli ætlar að spila nýtt deep house, býst við að það verði gott stöff..
..
Á föstudaginn eru Someone Else að halda partý á Jacobssen. Karius & Baktus verða bakvið spilarana ásamt Mr Shaft. Þannig að búast má við pumpandi húsi í bland við latin minimal á Jacobssen sem er án efa einn mest spennandi staðurinn í Reykjavík núna. Eftir að hafa kíkt þarna á árslistakvöld Party Zone er ég spenntur að sjá hvernig rætist úr þessum stað.
Sama kvöld er Maggi nokkur Lego að spila á nýja skemmtistaðnum Kafka áður þekktur sem 22. Maggi Lego setti upp síðu á facebook þar sem hægt er að nálgast mixin hans og finnst undirrituðum þau alveg frábær. Kafka virðist ætla að taka svipaða stefnu og Barinn gerði hérna áður fyrr og eru það mjög góðar fréttir, ég held að ég hafi ekki verið einn um það að verða fyrir vonbrigðum þegar Barinn hætti.
Einnig er vert að taka fram að einn af kröftugustu hip hop snúðum klakans Addi Intro verður bakvið spilarana á Prikinu á föstudaginn.
Kode9 & SpaceApe
Cassy
Guido
