Á morgun 1. maí verður Weirdcore klúbbakvöld á Jacobsen. Yagya , Frank murder og Biogen spila live og Vector, Anonymous, Thor og AnDre snúa skífum. Flott prógramm það.
Á Kaffibarnum er líka fínt lineup Kiasmos og Alfons X í kvöld og Sexy Lazer annað kvöld. Þá er Eyvi á London/Reykjavík á föstudaginn og Shaft og Ýmir Bongo housa lýðinn á Zimsen á laugardaginn.
Að lokum vil ég hvetja plötusnúða og tónlistarmenn sem hafa vott af stéttarvitund til þess að spila Nallann ef þeir koma fram 1. maí. Hér má nálgast midi útgáfu af þessu fallega lagi og mp3 má finna hér (textan eiga allir að kunna)
Ellen Allien setti saman mix fyrir Resident Advisor, skemmtileg blanda af hásteknóminimal-stöffi, gott grúv í gangi.
Fyrsti hlutinn í nýju podcasti frá Apple Pips útgáfunni kemur frá Ramadanman, virkilega fjölbreytt mix þar sem dubstep, grime og tribal funky house dót kemur við sögu. Að lokum má hér nálgast upptöku af fwd klúbbakvöldi þar sem dBridge spilar fínasta drömmenbeis.
Þegar litið er tilbaka held ég að árin 2001-2002 verði að teljast vera stafræn-tímamót plötusnúðasögunnar. Á þeim árum rötuðu cdj-1000 spilari Pioneer og Final Scratch kerfi Stanton fyrst á almennan markað og það var fyrst þá sem vínylinn og sl-1200 spilarar Technics fundu fyrir raunverulegri samkeppni. Þótt ótal margt annað spili auðvitað inn í hefur þróunin allar götur síðan verið á einn veg, plötusnúðar hafa í stórum stíl yfirgefið hliðræna afspilunartækni (vínyl) og tekið stafræna tækni upp á sína arma.
Viðfangsefni þessarar færslu er þó ekki sagnfræðileg yfirferð á verkfærum plötusnúðsins. Enn síður er það ætlunin að opna á margræddar, umdeildar og þreyttar umræður um siðferði, fjármál, hljómgæði og allt það. Heldur langar mig að velta upp spurningum um annars konar gæði. Gæði plötusnúðana sjálfra og settana sem þeir spila.
Ef við sleppum öllum vangaveltum um hvað er praktískt og hentugt, hvað er töff, hvað er ódýrt/dýrt, hvað er rétt/rangt og þar fram eftir götunum. Þá stendur eftir spurningin um hvort tækninýjungar síðusta áratugs hafa gert plötusnúða betri? Setja þeir saman skemmtilegri syrpur? Spila þeir betri tónlist? Tengja þeir tónlistina saman á nýja vegu? Nýta þeir tæknina til þess að gera eitthvað sem þeir gátu ekki gert áður?
Ég er nefnilega ekkert viss um að svo sé. Dettur allavega ekki neinn tiltekinn plötusnúður í hug sem mér finnst hafa orðið marktækt betri eftir að hafa digitæsað sig.
Nú eru til vefverslanir með ótrúlegt framboð af tónlist sem nær marga áratugi aftur í tíman. Það hefur aldrei verið auðveldara að velja úr tónlist úr öllum áttum, tengja hana saman á nýjan og persónulegan hátt og búa sér til einstakt sánd. En samt finnst manni eins og stafrænum snúðum fylgi alltaf ákveðið “því nýrra því betra” viðhorf og topp-20 hugsunarhátturinn er svo ríkjandi að allir hljóma orðið eins. Í það minnsta finnst mér þeir snúðar sem hafa einstakan stíl, sem byggir á sögulegri þekkingu og ástríðu, oftar en ekki teygja sig í gamlar plötutöskur frekar en að skrolla í gegnum Serato eða blaða í cd möppu.
Hvað varðar það að nýta tæknina til þess að gera eitthvað nýtt, eitthvað annað en hægt var að gera með tveimur tólf tommum og mixer, finnst mér snúðar samtímans ekki heldur vera að nýta möguleikana til fullnustu. Ableton Live er t.d. frábært forrit en oftar en er allt of oft notað í steingelda læf-spilamennsku eða í leiðinlegt mash-up rúnk sem höfðar bara til unglinga með athyglisbrest. Sömu sögu má segja um Traktor, sem manni finnst eins og fólk fjárfesti í af því að það nennir ekki að beatmixa lengur.
Þrátt fyrir að þetta hljómi soldið svartsýnt er ég reyndar ekkert á því að plötusnúðar hafi orðið verri á síðustu árum heldur. Það voru til leiðinda snúðar sem kunnu ekkert að mixa áður en cdj’ar og mp3 fælar komu til sögunnar. Það sem er meira að angra mig er að mér finnst fólk vera að lofa tæknina á röngum forsendum. Það er talað hástemmt um möguleika sem enginn er að nýta til fullnustu eða vinna úr almennilega (ekki hingað til allavega). Hvað finnst ykkur?
Langaði að vekja athygli lesenda á hinu skemmtilega skoska leibeli Firecracker Recordings. Útgáfan er staðsett í Edinborg og er rekin af Lindsay nokkrum Todd (House of Traps). Tónlistarstefnan er “skítug sálartónlist” (samkvæmt Todd) og á sú skýring vel við í sjálfu sér því Firecracker hafa notið stuðnings sérvitra plötusnúða á borð við Theo Parish, Trus’Me og Moodyman. Skítug sálartónlist myndi svo á mannamáli útleggjast sem einhverskonar blanda af disco-editum, deep-house-i og detroit techno-i sem allt er unnið á þar til gerðann analog útbúnað.
Dæmi um umslag frá skosku strákunum.
Þetta eru auðvitað miklir pjúristar og hafa mikinn áhuga á listinni – og því er öllu komið fyrir í sérstaklega fallegum (og eflaust dýrum) umslögum. Myndir af listamönnunum er hinsvegar ekki mjög auðvelt að finna. Næsta útgáfa sem veriður númer fjögur í röðinni (gæði yfir magn – fyrsta útgáfan er frá árinu 2004) og þar á eftir kemur svo fyrsta tólf-tomman (hingað til verið á 10″ formatti) en það umslag verður allt handunnið. Þeir munu svo sækja efnivið til Ungverjalands fljótlega en House músíkant að nafni Vakula mun eiga Ep.
Aðal nafnið á Firecracker er samt sem áður Skoti að nafni Linkwood (Nick Moore) en Linkwood þessi mun gefa út sína fyrstu LP plötu nú í vor sem bera mun nafnið Clearing the System. Platan er væntanleg á útgáfu Trus’Me, Prime Numbers.
Ég áttaði mig á þessari skrítnu tengingu milli Daft Punk og Scooter um daginn. Báðar hljómsveitir hafa sett saman lög þar sem textinn er nánast hrein upptalning á áhrifavöldum. Eflaust hafa margir fleiri átt svipuð lög?
Daft Punk – Teachers:
* Paul Johnson
* DJ Funk
* DJ Skull
* DJ Rush
* Waxmaster
* DJ Hyperactive
* Kevin Carol
* Brian Wilson
* George Clinton
* Lil Louis
* Ashley Beedle
* Neil Landstruum
* Kenny Dope
* DJ Hell
* Louie Vega
* Carol Lexi
* Dr. Dre
* Omega
* Gemini
* Jeff Mills
* DJ Deya
* DJ Milton
* DJ Slugo
* Green Velvet
* Joey Beltram
* DJ Else
* Roy Davis, Jr.
* Boo Williams
* DJ Tonka
* DJ Snow
* DJ Kell
* Mark Dana
* Todd Edwards
* Romanthony
* Ceevea
* Luke Slater
* Derrick Carter
* Robert Hood
* Parris Mitchell
* Dave Clarke
* Armand Van Helden
* Robert Armani
* Sir Elton John
Scooter – Hyper Hyper
* Westbam
* Marusha
* Stevie Mason
* The Mystic Man
* DJ Dick
* Carl Cox
* The Hooligan
* Cosmix
* Kid Paul
* Dag
* Mike Van Dike
* Jens Lissat
* Lenny Dee
* Sven Väth
* Mark Spoon
* Marco Zaffarano
* Hell
* Paul Elstak
* Mate Galic
* Roland Casper
* Sylvie
* Miss Djax
* Jens Mahlstedt
* Tanith
* Laurent Garnier
* Special
* Pascal F.E.O.S.
* Gary D.
* Scotty
* Gizmo
Þegar ég var að byrja að hlusta á danstónlist, hlustaði ég mikið á þátt hjá Party Zone þar sem þeir völdu Topp 40 all time bestu danslögin. Þátturinn var augljóslega fullur af slögurum eins og “Gypsie Woman”, “Planet K”, “Good Life” og svo mætti lengi telja.
Uppáhaldslagið mitt á listanum var þó alltaf “Music sounds better with you” með Stardust. Lagið var algjör hittari um aldamótin, byrjaði á því að heilla klúbbaheiminn á Ibiza en sló síðar í gegn og var spilað í gríð og erg á MTV og popp útvarpsstöðum heimsins. Annar helmingur Stardust var Thomas Bangalter sem er betur þekktur fyrir að vera í Daft Punk og má einginlega að segja að hann hafi átt stærstan hluta í að þróa svokalla franskt house.
En franskt house, í það minnsta tónlistin frá 10. áratugnum, er yfirleitt búið til úr sömplum úr soul/fönk lögum. Þú skellir á þau filter, setur bassa og kick undir og voilá kominn hittari. Um daginn fann ég þetta myndband sem sýnir hvaðan sömplin úr frægustu frönsku house slögurunum (meðal annars “Music sounds better with you”) eru tekin.
Annars verð ég að segja að mér finnst franskt hús hafa hrakað gríðalega. Ed Banger labelið virðist hafa tekið við senunni og “electroað” hana alltof mikið upp. Síðasta ár sá ég 4 franska plötusnúða sem virtust allir eiga það sameiginlegt að þurfa að sýna hvað þeir væru klárir á sampl fídusin á Cdj-inum sínum, mér til mikils ama.
Íslendingum finnst hrikalegt að borga sig inn á skemmtistaði. Í það minnsta þegar þeir eru á Íslandi. Þetta hefur leitt til þess að almennt kostar ekki inn skemmtistaði í Reykjavík / á Íslandi (kannski er orsakasamhengið í hina áttina, veit það ekki alveg). Aðgangseyrir er einungis rukkaður þegar eitthvað ótrúlega sérstakt eða merkilegt er á boðstólunum og þykir í raun nánast óréttlætanlegur nema að erlendir aðilar séu að stíga á stokk það kvöldið.
Mér þykir þetta leiðinlegt ástand og ég held að þetta fyrirkomulag og þessi afstaða Íslendinga standi í vegi fyrir mörgum góðum hlutum. Þetta gerir að verkum að erfiðara er að standa að metnaðarfullum viðburðum á íslenskum skemmtistöðum, sérstaklega ef dagskráin samanstendur einungis af íslensku tónlistarfólki. Auk þess stuðlar þetta að hinu endalausa rápi fólks milli staða á djamminu, sem skapar lakari stemningu og leiðinlegra tónlistarval.
.
It’s all about the Jón Sigurðssons’
Að halda skemmtilega tónlistarviðburði kostar pening. Það þarf að kynna og auglýsa viðburðinn, það þarf að leigja græjur, hljóð- og ljósakerfi og það þarf að borga tónlistarmönnum, plötusnúðum og hljómsveitum. Þegar frítt er inn á tónleika- og skemmtistaði standa staðirnir sjálfir oftast straum af þess háttar kostnaði. Eigendur eða rekstraraðilar slíkra staða eru oftast fyrst og fremst drifnir af gróðavon. Afhverju ættu þeir að leggja tugi eða hundruði þúsunda í metnaðarfulla viðburði sem skila ekkert endilega meira í kassann heldur en plötusnúður út í horni sem biður bara um frían bjór og brot af þeim upphæðum sem færu í að búa til almennilega dagskrá?
Á þeim viðburðum þar sem kostar inn er því oftast að ræða um einhvern utanaðkomandi aðila sem tekur aðgangseyri kvöldsins en sér í staðinn um dagskrá kvöldsins og kostnaðinn sem henni fylgir. Aðstandendur skemmtistaðarins fá svo á móti vonandi fullt hús gesta sem eyða þeim krónum sem eftir eru í veskinu í veitingar.
En svo virðist sem fólk setji aðgangseyri í auknu mæli fyrir sig. Jafnvel þegar um metnaðarfullan og merkilegan viðburð er að ræða virðast 500-1000 krónur vera of mikið fyrir flesta. Það er ekki hefð fyrir því að þurfa að borga fyrir skemmtanir af þessu tagi og fólki finnnst ósanngjarnt að rukka fyrir það. „Afhverju kostar inn?“ og „fyrir hvað er ég eiginlega að borga?“ eru spurningar sem miðasölufólk á íslenskum tónlistarviðburðum kannast vel við (hér má lesa eldri umfjöllun mína um hversu mikill þyrnir það virðist vera í augum sumra að plötusnúðar fái greitt fyrir iðju sína). Slíkar spurningar heyrast alltaf, nema þegar útlendingur er væntanlegur á sviðið, en það réttlætir fjárausturinn fyrir mörgum.
Ef tækifæri gefst á að rukka aðgangseyri gefur auga leið að vel heppnaður viðburður, jafnvel þótt hann sé lítill í sniðum (t.d. 100-200 gesti), gefur aðstandendum aukna möguleika á að smíða flotta umgjörð og setja saman góða dagskrá heldur en þegar einungis er um eina minni greiðslu frá skemmtistaðnum að ræða. Þá er ekki verra ef um íslenskan viðburð er að ræða og peningurinn skilar sér til íslensks tónlistarfólks í stað þess að hverfa úr landi í rassvasa erlendra hljómsveita eða plötusnúða.
Þá má líta á aðgangseyrinn sem leið til þess að skapa betri gestahóp. Jafnvel þótt um lágar upphæðir sé að ræða er aðgangseyrir ákveðin fjárfesting. Með því að borga sig inn á tónleika/skemmtistað/klúbbakvöld er maður að vissu leiti að skuldbinda sig, maður lýsir yfir áhuga á því sem þar fer fram og er líklegri til þess að halda sig á staðnum. Maður er áhorfandi og þátttakandi með öðrum hætti en þegar ekkert kostar inn.
Að hafa frítt inn er aftur á móti ávísun á tilviljanakennda traffík, gestir sem eiga ekkert erindi á kvöldin og hafa ekki áhuga á því sem þar fer fram slæðast inn og hafa áhrif á stemninguna. Þetta getur verið til góðs, þ.e. að fólk uppgötvi tónlist sem það hefði ekki annars gert. En þetta er líka valdur að meira flakki, stefnulausari gestahóp og öðrum ókostum. Ég vil til að mynda meina að sú staðreynd að í Reykjavík kosti oftast ekkert inn á skemmtistaði sé ásamt reykingabanninu ein helsta ástæðan fyrir leiðinlegum dj settum frá annars skemmtilegum plötusnúðum. Það er lítið svigrúm til þess að byggja upp sett, spila dýpri tóna og fara hægt í hlutina þegar eitt helsta takmark margra gesta virðist vera að komast á sem flesta skemmtistaði á einu kvöldi.
Ég geri mér grein fyrir að þetta kunni að hljóma eins og ég vilji sem promoter og plötusnúður bara fá meiri pening í vasann. Það er þó ekki ástæðan enda reikna ég seint með að slíkar tekjur fari að borga reikningana mína. Ég vil fremur reyna að stuðla að heilbrigðara umhverfi í íslensku tónlistarlífi sem á við ramman reip að draga á svo mörgum sviðum.
Eitt viðkvæði talsmanna ólöglegs niðurhals á tónlist er að niðurhalið geti komið tónlistarmönnum á kortið og skapað forsendur fyrir greiðslur fyrir tónleika eða aðra lifandi spilamennsku. Þetta viðhorf dugar þó skammt ef eina sem fólk er tilbúið að borga fyrir eru risatónleikar og erlendar stórstjörnur. Þegar um minna þekkt nöfn er að ræða virðist fólk vilja fá tónlistina og tónleikana ókeypis og í allra mesta lagi borga fyrir bjór.
Ég ætla að reyna að gera það sem kaninn kallar að kjósa með pyngjunni og hvet aðra til þess að gera slíkt hið sama. Borgið ykkur inn á þá tónleika og þá viðburði sem ykkur finnst eiga það skilið og lítið á það sem fjárfestingu, þótt það kunni að þýða færri drykki eða minni djammbita.
Skweee er tónlistarstefna sem á rætur sínar að rekja til Noregs og Svíþjóðar. Þetta er mestmegnis instrumental electro-funk skotið stöff þar sem skítugar og sleezy analog-legar synthalínur rúlla yfir lo-fi töktum. Ég get ekki alveg sagt að ég sé sannfærður um að þetta sé heildstæð ný tónlistarstefna, finnst þetta soldið hljóma eins og einhverjir hipsterar í tilraunastarfsemi innan 8-bit/demo senunnar undir dubstep áhrifum en það má engu að síður finna skemmtilega músík undir formerkjum skweee.
Þemaþáttur hjá Dansþætti Þjóðarinnar á morgun sem hljómar nokkuð spennó. Í fréttabréfi þeirra PZ manna segir:
Eins og oft áður að þá bjóðum við upp á þemaþátt á laugardagskvöldið um páskahelgina.
Í þetta skiptið ætlum við að rifja upp upphafsár þáttarins, árið 1990, og spila lög sem að við vorum að spila í þættinum á þeim tíma. Við munum rifja upp árslistann fyrir það ár sem að var æði skrautlegur en sum af lögunum frá þessum tíma hafa elst frekar illa svo vægt sé til orða tekið. Við heyrum í flytjendum eins Adamski, Snap, The KLF, Guru Josh, Lil Louis, D Mob, Technotronic, Primal Scream, 808 State, Happy Mondays og mörgum mörgum fleirum.
Flott pæling hjá Kristjáni og Helga, í beinni Rás 2 annað kvöld og svo væntanlega í podcastinu þeirra sem er skylduáskrift fyrir íslenska danstónlistarunendur – www.pz.is
Eins og flestar helgar núna undanfarið er Jacobsen the place to be. Í kvöld standa fknhndsm í samtstarfi við Luna Flicks labelið frá Osló fyrir kvöld þar. Line uppið fyrir kvöldið er spennandi, Símon og Haukur Heiðar sem eru betur þekktir sem dúóið fknhndsm stíga á stokk ásamt Kangos Stein Massiv eigandi labelsins Luna Flicks frá Noregi.
Eins og áður hefur komið fram fílar dansidans norrænt samstarf(skandinavísk drumroll) og ennfremur fílar DansiDans fknhndsm. Þannig að tjekk it!
Barcode bræður verða síðan á Jacobsen á sunnudaginn. Með þeim verða Oculus og Impulce sem taka báðir live sett. Oculus sem nýlega gerði mix fyrir síðuna, hefur heldur betur verið að slá í gegn undanfarið og fékk um daginn mikla umfjöllun frá Beatportal. Impulce sem stóð fyrir kvöldunum HDT , stundar nú nám í hljóðvinnslu í Hollandi.
Fleiri staðir bjóða uppá gæða danstónlist í kvöld. Á London/Reykjavík munu Kiddi Ghozt og Paul Moritz spila Back2Back í fyrsta sinn. London/Reykjavík opnaði síðustu helgi og hef ég heyrt góða hluti um staðinn. Ég lofaði djammrýni um opnunarhelgina en get því miður ekki staðið við það loforð þar sem ég komst ekki á hana.
Dagskráin á Kaffibarnum er einnig góð. Í kvöld er það Gísli Galdur sem verður bakvið spilarana og á sunnudaginn ætlar Maggi Legó að taka disco sett. Báðir þessir plötusnúðar er “kempur” í bransanum og finnst undirrituðum alltaf gaman að heyra þá spila.
Plötusnúðurinn Óli ofur stendur síðan fyrir kvöldi á Akranesi. Húsið heitir Breiðin og hefur Óli verið að vinna í því að koma húsinu í gott stand síðustu mánuði. Ég held að ég hafi sjaldan mætt á vel hljómandi danstónlistarviðburði þar sem Óli kemur ekki á einhvern hátt við sögu. Því má búast við þéttu soundi og pumpandi tech house í sveitinni í kvöld.
