Aðgangseyrir og íslensk skemmtanamenning

Íslendingum finnst hrikalegt að borga sig inn á skemmtistaði. Í það minnsta þegar þeir eru á Íslandi. Þetta hefur leitt til þess að almennt kostar ekki inn skemmtistaði í Reykjavík / á Íslandi (kannski er orsakasamhengið í hina áttina, veit það ekki alveg). Aðgangseyrir er einungis rukkaður þegar eitthvað ótrúlega sérstakt eða merkilegt er á boðstólunum og þykir í raun nánast óréttlætanlegur nema að erlendir aðilar séu að stíga á stokk það kvöldið.

Mér þykir þetta leiðinlegt ástand og ég held að þetta fyrirkomulag og þessi afstaða Íslendinga standi í vegi fyrir mörgum góðum hlutum. Þetta gerir að verkum að erfiðara er að standa að metnaðarfullum viðburðum á íslenskum skemmtistöðum, sérstaklega ef dagskráin samanstendur einungis af íslensku tónlistarfólki. Auk þess stuðlar þetta að hinu endalausa rápi fólks milli staða á djamminu, sem skapar lakari stemningu og leiðinlegra tónlistarval.

.

500 kall!It’s all about the Jón Sigurðssons’

Að halda skemmtilega tónlistarviðburði kostar pening. Það þarf að kynna og auglýsa viðburðinn, það þarf að leigja græjur, hljóð- og ljósakerfi og það þarf að borga tónlistarmönnum, plötusnúðum og hljómsveitum. Þegar frítt er inn á tónleika- og skemmtistaði standa staðirnir sjálfir oftast straum af þess háttar kostnaði. Eigendur eða rekstraraðilar slíkra staða eru oftast fyrst og fremst drifnir af gróðavon. Afhverju ættu þeir að leggja tugi eða hundruði þúsunda í metnaðarfulla viðburði sem skila ekkert endilega meira í kassann heldur en plötusnúður út í horni sem biður bara um frían bjór og brot af þeim upphæðum sem færu í að búa til almennilega dagskrá?

Á þeim viðburðum þar sem kostar inn er því oftast að ræða um einhvern utanaðkomandi aðila sem tekur aðgangseyri kvöldsins en sér í staðinn um dagskrá kvöldsins og kostnaðinn sem henni fylgir. Aðstandendur skemmtistaðarins fá svo á móti vonandi fullt hús gesta sem eyða þeim krónum sem eftir eru í veskinu í veitingar.

En svo virðist sem fólk setji aðgangseyri í auknu mæli fyrir sig. Jafnvel þegar um metnaðarfullan og merkilegan viðburð er að ræða virðast 500-1000 krónur vera of mikið fyrir flesta. Það er ekki hefð fyrir því að þurfa að borga fyrir skemmtanir af þessu tagi og fólki finnnst ósanngjarnt að rukka fyrir það. „Afhverju kostar inn?“ og „fyrir hvað er ég eiginlega að borga?“ eru spurningar sem miðasölufólk á íslenskum tónlistarviðburðum kannast vel við (hér má lesa eldri umfjöllun mína um hversu mikill þyrnir það virðist vera í augum sumra að plötusnúðar fái greitt fyrir iðju sína). Slíkar spurningar heyrast alltaf, nema þegar útlendingur er væntanlegur á sviðið, en það réttlætir fjárausturinn fyrir mörgum.

Ef tækifæri gefst á að rukka aðgangseyri gefur auga leið að vel heppnaður viðburður, jafnvel þótt hann sé lítill í sniðum (t.d. 100-200 gesti), gefur aðstandendum aukna möguleika á að smíða flotta umgjörð og setja saman góða dagskrá heldur en þegar einungis er um eina minni greiðslu frá skemmtistaðnum að ræða. Þá er ekki verra ef um íslenskan viðburð er að ræða og peningurinn skilar sér til íslensks tónlistarfólks í stað þess að hverfa úr landi í rassvasa erlendra hljómsveita eða plötusnúða.

Þá má líta á aðgangseyrinn sem leið til þess að skapa betri gestahóp. Jafnvel þótt um lágar upphæðir sé að ræða er aðgangseyrir ákveðin fjárfesting. Með því að borga sig inn á tónleika/skemmtistað/klúbbakvöld er maður að vissu leiti að skuldbinda sig, maður lýsir yfir áhuga á því sem þar fer fram og er líklegri til þess að halda sig á staðnum. Maður er áhorfandi og þátttakandi með öðrum hætti en þegar ekkert kostar inn.

Að hafa frítt inn er aftur á móti ávísun á tilviljanakennda traffík, gestir sem eiga ekkert erindi á kvöldin og hafa ekki áhuga á því sem þar fer fram slæðast inn og hafa áhrif á stemninguna. Þetta getur verið til góðs, þ.e. að fólk uppgötvi tónlist sem það hefði ekki annars gert. En þetta er líka valdur að meira flakki, stefnulausari gestahóp og öðrum ókostum. Ég vil til að mynda meina að sú staðreynd að í Reykjavík kosti oftast ekkert inn á skemmtistaði sé ásamt reykingabanninu ein helsta ástæðan fyrir leiðinlegum dj settum frá annars skemmtilegum plötusnúðum. Það er lítið svigrúm til þess að byggja upp sett, spila dýpri tóna og fara hægt í hlutina þegar eitt helsta takmark margra gesta virðist vera að komast á sem flesta skemmtistaði á einu kvöldi.

Ég geri mér grein fyrir að þetta kunni að hljóma eins og ég vilji sem promoter og plötusnúður bara fá meiri pening í vasann. Það er þó ekki ástæðan enda reikna ég seint með að slíkar tekjur fari að borga reikningana mína. Ég vil fremur reyna að stuðla að heilbrigðara umhverfi í íslensku tónlistarlífi sem á við ramman reip að draga á svo mörgum sviðum.

Eitt viðkvæði talsmanna ólöglegs niðurhals á tónlist er að niðurhalið geti komið tónlistarmönnum á kortið og skapað forsendur fyrir greiðslur fyrir tónleika eða aðra lifandi spilamennsku. Þetta viðhorf dugar þó skammt ef eina sem fólk er tilbúið að borga fyrir eru risatónleikar og erlendar stórstjörnur. Þegar um minna þekkt nöfn er að ræða virðist fólk vilja fá tónlistina og tónleikana ókeypis og í allra mesta lagi borga fyrir bjór.

Ég ætla að reyna að gera það sem kaninn kallar að kjósa með pyngjunni og hvet aðra til þess að gera slíkt hið sama. Borgið ykkur inn á þá tónleika og þá viðburði sem ykkur finnst eiga það skilið og lítið á það sem fjárfestingu, þótt það kunni að þýða færri drykki eða minni djammbita.

Karl Tryggvason | ktryggvason@gmail.com

12 responses to “Aðgangseyrir og íslensk skemmtanamenning

  1. Power færsla!

  2. Staðir mættu líka taka upp þá stefnu að rukka inn bara 100 kall. Það kemur í veg fyrir að fólk sem á ekki að vera fara á staðina fari á þá.

  3. Margt til í þessu

  4. eru lesendur dansidans endalausir já-menn? ég vil fá rökræður í gang hérna, smá debat. Er þetta ekki eitthvað bölvað rugl hjá mér? Eruði til í að borga 500 kall fyrir að horfa á íslenska plötusnúða eða hipsterhljómsveitir?

  5. Hmm…

    skemmtilegar pælingar, málið er samt að það er ógeðslegt dýrt að fara í bæinn, alltaf, bjórinn kostar um 800 kr í bænum í kvöld, og sorry að ég segji það, þá eru ógeðslega margir sem finnst skárra að hlusta á aðeins verri og drekka í staðinn einn bjór í viðbót, ég er ekki að segja allir en mjög margir, sérstaklega þegar það fer að minnka í buddunum hjá landanum, og allt of margir dj-ar á Íslandi eru bara ekki nógu skemmtilegir.

    Mér finnst dj-ar líka rukka ansi mikið fyrir eitt kvöld oft á tíðum, í stað þess að eyða kannski auka 30-50þ í betri ljós og hljóð.
    Spila ódýrt, og fá þá þar af leiðandi að spila meira. Hægt og rólega gætu þeir svo farið að rukka meira ef þeir eru að spila cool stuff.

    Dj-ar sem eru að spila minna main-stream, og spila öðruvísi tónlist, eiga mjög oft aðdáenda hóp sem samanstendur af 150-200 manns og eru nánast alltaf tilbúnnir að borga sig inn á.

    Leiðinlegt er samt að erfitt er að flytja inn erlenda, minna þekkta plötunsnúða, þar sem mikill kostnaður fylgir ferlinu, og þykir mér og ábyggilega fleirum það miður.

    Svo er það eins og addi exos og co. hafa gert og auglýsa eins og vilteysingar, og fá þá aðeins meiri pening í kassann en í staðin kemur mikið af rosalega leiðinlegu crowdi að ég hef heyrt, hef því miður ekki komið á tónleika hjá adda exos og techno.is crewinu.

    Nú velti ég því fyrir mér hvort þetta sé spugning um fámennt en góðmennt eða fjölmennt en slæmmennt….

  6. Persónulega væri ég alveg til í að sleppa einum bjór og borga 500.kr inn á viðburð með íslenskum dj´s / artist´s. Annars er líka gott trick að bjóða bjór á barnum, þá finnst fólki það fá eitthvað „áþreifanlegt“ fyrir peninginn, ekki að það skipti mig máli.

    En auðvitað fyrir fólk sem er ansi duglegt að mæta á viðburði þá er 500 kall hér og 500 kall þar fljótir að telja og buddan tæmist ansi fljót, þá tel ég að fólk fari að velja meira úr og þá fái þeir sem eru með góða músík í gangi fleiri á sín kvöld og þeir sem eru „leiðinlegir“ færi, að því gefnu að allir rukka inn.

    Ef það er frítt inn þá verður alltaf mikil „drop-in“ traffík á staði af fólki sem hefur lítinn sem engan áhuga á því sem er í gangi, en þetta fólk kaupir á barnum. Og þegar uppi er staðið er það ábyggilega það sem bar eigendur vilja fullt af fólk sem kaupir af barnum, frekar fámennt góðmennt.

  7. Öll þau bestu djömm sem ég hef farið á eru fámenn og góðmenn. Leiðist risa pakkinn oftast. En í sambandi við aðgangseyrinn þá finnst mér 500 kallinn ansi fínn. Ef hann verður til þess að meirihlutinn af fólkinu er þarna fyrir tónlistina en ekki bara djammið. 500 kall er minna en einn bjór.

  8. Drop in traffík er aðal orsökina af gríndönsurum. Mér finnst bæjarferði einmitt svo skrítnar á Íslandi. Maður er alltaf labbandi á milli staða í leit af einhverju og nær því ekki að detta inn í stemmninguna sem er á stöðunum.

    Ef það er rukkað inn er líklegra að fólk haldi sig á sama stað.

  9. Mér finnst margt til í þessu. Reyndar þegar maður hugsar út í það þá gæti þetta reynst mjög vel í að gera betri djömm.! 500 kall er heldur ekki neitt, ég man þegar kostaði 500 eða eitthvað á breakbeat.is kvöldin . Þá mætti alltaf nóg af fólki , fólki sem vildi heyra breakbeat. Kanski mundi fólk fá meiri stemmningu fyrir kvöldum ef það kostaði á þau, því þá væri fólk að fara þangað með yfirveguðum hætti að þarna er eitthvað á boðstólnum sem því langaði að sjá og ætlaði að nýta í botn. Enn aftur á boginn er fólk mjög nískt á þetta og mæting stundum mjög slæm á viðburði ef ekki er um að ræða mainstream kult þannig að ………. veit ekki..

  10. Nákvæmlega Kalli! Ég er svo sammála þér.

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s