Greinasafn eftir: Kalli

Plötubúðarýni: Juno

Fólk segir oft við mig á förnum vegi: „Kalli, dansidans.com er frábær síða, en hvar get ég keypt eitthvað af þessari tónlist sem þið eruð alltaf að fjalla um?“. Nei, það er lygi, þessa spurningu hef ég satt best að segja aldrei fengið. En hefði ég fengið hana hefði hún getað orðið kveikjan að lið á borð við þann sem ég ætla að innleiða með þessari færslu, plötubúðarýni.

Í plötubúðarýni er ætlunin að taka fyrir tónlistarverslanir, hliðrænar og stafrænar, í netheimum og raunheimum, renna yfir kosti þeirra og galla, áherslur og úrval. Ég ætla að hefja leikinn á þeirri vefverslun sem ég hef notað hvað mest undanfarin misseri, Juno (Juno.co.uk). Það verður fýsíska verslunin sem hér verður í aðalhlutverki, þ.e. sú sem selur plötur, geisladiska og þess háttar, en auk þess reka sömu  aðilar Junodownload.com þar sem tölvubæti og bitar eru seldir í mp3 og wav sniði.

Juno byrjaði sem upplýsingasíða, eins konar gagnagrunnur um danstónlistarútgáfu, en varð síðar að vefverslun. Fyrirtækið virkar eins og stór en skipulögð vöruskemma, verslunin er hálf andlitslaus og stórfyrirtækjaleg en nýlegir liðir eins og listar og bloggið Juno plus bæta þó úr því að einhverju leiti. Ég afréð að skipta þessari umfjöllun niður í kosti og galla og telja þar til stutta punkta. Athugasemdir, ábendingar og frekari umræða í athugasemdakerfinu væri vel þegin.

Kostir:

Úrval
Fyrir verslun sem sérhæfir sig í óháðri tónlist er lager Juno risavaxinn. Segjast þeir vera með um 62.000 titla í boði og taka inn 700 nýjar útgáfur í hverri viku. Þar af leiðir að það er ekki mikið af nýrri músík sem ekki er fáanleg hjá Juno, maður getur tekið stórar pantanir í öllum geirum í einu en þarf ekki að fara í sérverslanir fyrir hvern og einn þeirra (þetta mætti kannski líka flokka sem galla, sjá hér að neðan).

Wishlist / Follow / Favorites / Alerts
Viðmótið hjá Juno er þægilegt og þeir eru með þjónustur sem eru sniðugar og vel útfærðar. Þannig getur maður fengið áminningu þegar útgáfa eða listamaður sem maður heldur upp á gefur út nýja plötur eða þegar plata sem var uppseld kemur aftur í verslunina. Þá er óskalista hlutinn þægilegur og góður, nota hann sjálfur til þess að halda utan plötur sem ég er að spá og spekúlera í á hverri stundu, hvort sem ég svo versla þær á endanum hjá Juno eða annars staðar.

Tóndæmi með lögum – mp3 spilarar.
Á langflestum skífum bjóða Juno upp á tóndæmi með öllum lögum plötunnar. Spilarar Juno finnst mér fínir, minimalískir flash spilarar sem hægt er að deila á bloggum eða spjallborðum. Þá er hægt að fá m3u playlista og hlusta í spilara af eigin vali. Verður þó að segjast að mp3 þjónn þeirra virðist stundum standa í ströngu, maður lendir of oft í því að lög hlaðist hægt niður.

Kvittanir á pökkunum / sendingamöguleikar
Sendingarnar hjá Juno eru samviskusamlega merktar og kvittanirnar eru settar í plastvasa utan á pakkana. Þetta þýðir minna tollavesen og pakkarnir skila sér oftast beint út á næsta pósthús. Hjá Juno er hægt að notast bæði við Fed Ex (tekur þá 2-3 daga oftast) og Royal Mail (5-6 daga oftast) sendingaþjónustu.

Gallar:

Úrval
Úrvalið getur líka verið galli, það er einfaldlega svo viðamikið að maður veit ekki hvar maður á að byrja. Þá þarf maður oft að vaða í gegnum ótrúlega mikið af drasli til þess að finna þá kostagripi sem maður er að leita að. Þetta er ekki verslun sem maður skoðar bara í hentisemi sinni og velur eina tvær plötur, best er að vita að hverju maður er að leita, finna plöturnar og koma sér út. Ég festist allt of oft í því að halda að ég sé að gleyma einhverju, vafra ómarkvisst um óteljandi flokka síðunnar með litlum árangri.

Sendingum skipt í marga pakka (tollur)
Juno splittar stórum pöntunum í marga pakka sem skila sér stundum til Íslands í nokkrum hlutum á nokkrum dögum. Þær sendingar eru tollafgreiddar sem einstakar sendingar og kostar stundum að maður borgi tollskýrslugerðina í hvert sinn eða standi í leiðindastappi við tollarana (alltaf gaman upp á Stórhöfða eða í netspjalli við starfsfólk póstsins…)

Verð á innfluttum plötum
Oft er hægt að fá ágætis verð á plötum frá breskum dreyfingaraðilum á Juno, en ef maður er að versla eitthvað frá meginlandinu eða frá Ameríkunni er oft nokkrum pundum klínt ofan á. Í núverandi gengi getur það oft verið blóðugt, 8-9 pund á tólftommu þýðir að maður er kannski að borga 2500 kall fyrir hana með sendingakostnaði, vaski og tolli þegar hún loks er heim komin. Það er ekki ókeypis og þá getur borgað sig að skipta frekar við verslanir í heimalöndum þeirra útgáfna.

White labels / promo
Þrátt fyrir stærð sína, eða kannski vegna hennar, er Juno ekki alltaf með puttanna á púlsinum. Titlar hafa oft rúllað á promo í minni verslunum lengi áður en þeir skila sér til Juno. Bootleggar, white label og ný underground label er heldur ekki alltaf hægt að finna í vefvöruhúsi Juno manna.

Niðurstaða

Það er auðvitað mismunandi hvað fólki finnst mikilvægast í plötukaupum sínum. Kostirnir við Juno vega þungt í minni upplifun og hef ég verið duglegur að skipta við þá undanfarið. Þetta er fagmanlega rekið fyrirtæki sem er sjaldan með vesen, en þjónustan er ekki persónuleg, viðmótið er stundum andlitslaust og kalt. Það að versla plötur á ekki að vera eins og að fara í Bónus. Í næstu plötubúðarýni ætla ég að líta á verslun sem stendur betur að vígi hvað það varðar.

Topp 10 – mars

Karl Tryggvason

  1. Tyler the Creator – Yonkers (XL)
  2. Shackleton – Deadman (Honest Jon’s)
  3. Jessie Ware & Sampha – Valentine (Young Turks)
  4. Cosmin TRG – Seperat (Fifty Weapons)
  5. SX – Wooo Riddim (Butterz)
  6. Lunice – Hitmane’s Anthem (Lucky Me)
  7. They Live – Pure Palms (Autonomic)
  8. Hercules & Love Affair – My House (Moshi Moshi)
  9. Icicle – Redemption feat. Robert Owens (Shogun Audio)
  10. Rockwell – Aria EP (Critical)

Ingvi Jónasson

  1. Tevo Howard – The Age Of Compassion (house mix) (Buzzin’ Fly)
  2. Sebastien San – Faces (feat Aaron Carl – Other mix) (Room With A View)
  3. Force of Nature – I-Ight (Mule Musiq)
  4. Mock & Toof – Shoeshine Boogie (Wolf & Lamb remix) (Wolf & Lamb US)
  5. Lovebirds – U Give Me Love (Greg Wilson’s remix) (Lazy Days)
  6. Mark E – White Skyway (Under The Shade)
  7. Mighty Shadow – Dat Soca Boat (Strut)
  8. ZEPP001 – Dearly Beloved (DJ Nature remix) (Delusions Of Grandeur)
  9. Latenta Project – Only One Life (Apollo)
  10. Delano Smith – Direct Drive (Mixmode)

Vangaveltur um vínylsölu

Það var forvitnileg frétt í Fréttablaðinu í síðustu viku um söluaukningu á vínylplötum. Svipaðar fréttir hafa reyndar birst reglulega síðustu ár, þ.e.a.s. óstaðfestar fregnir um aukningu á hlustun á og viðskiptum með vínylinn. Slíkum „fréttum“ hef ég oftast tekið með fyrirvara þar sem þær hafa oftast verið í einhvers konar human-interest-dægurmála fíling og falist í:

1) viðtali við 15 ára frænda blaðamannsins sem síðustu tvær vikur hefur hlustað á gamlar Led Zeppelin plötur sem pabbi hans átti út í skúr
2) stuttu kommenti frá þeirri hipster hljómsveit sem er vinsælust þá stundina sem segist ætla að gefa út á vínyl, því þeir vilji „halda trygð við vínylinn, hann sé svo alvöru“.

Það er ekki mikið að marka slíka fréttir, ég held að í ákveðnum kreðsum sé vínylinn enduruppgötvaður og gleymdur með reglulegu millibili enda stafræn form handhægari á nánast alla vegu.

Old Vinyl mynd: fensterbme

Fyrrnefnd frétt féll þó ekki alveg í þessa gryfju, því fyrir utan að tala við tvo hljómplötusala sem hafa augljósan ávinning af því að tala upp plötusölu minnist blaðamaður Fréttablaðsins á sölutölur frá Nielsen Soundscan sem lýstu 14% aukningu í vínylsölu sem hefur ekki verið meiri síðan 1991. Samkvæmt þessari frétt jókst vínyl sala svo um 33% á árinu 2009 en hér er einnig bent á að mælingar Nielsen hafi hafist árið 1991.

Þetta er áhugavert, fyrir stóru fyrirtækin vegur þetta sennilega seint upp geisladiskamarkaðinn (sem féll um 20% fjórða árið í röð) auk þess sem sala á stafrænu niðurhali hefur tekið á hægjast (1% aukning í einstökum lögum en 13% í heilum breiðskífum).

Ég held að ég fari rétt með að Nielsen haldi aðeins utan um tölfræði í Bandaríkjunum og Kanada, en það má svo sem ímynda sér að svipaðir hlutir séu í gangi á öðrum vesturlöndum. Hins vegar veit ég ekki hvort minni og sjálfstæðar plötuverslanir eru inn í tölunum hjá þeim eða hvort titlar sem gefnir eru út af minni útgáfum fari í gegnum SoundScan skráningu. Ekki geri ég ráð fyrir að notaðar plötur komi á nokkurn hátt inn í þessar tölur, enda sjá útgáfurnar og listamennirnir ekki mikin aur þar, en mjög fróðlegt væri að sjá upplýsingar um kaup og sölu þar.

Free Eighties Vinyl Record Albums Various Musicians Creative Commons Mynd: Pink Sherbe

Samkvæmt frétt á inthemix.com.au voru tíu mest seldu vínyl plötur ársins 2010 eftirfarandi titlar (fjöldi seldra eintaka  í sviga):

Top Ten Vinyl Albums, 1/4/2010 – 1/2/2011
1. The Beatles – Abbey Road (35,000)
2. Arcade Fire – The Suburbs (18,800)
3. Black Keys – Brothers (18,400)
4. Vampire Weekend – Contra (15,000)
5. Michael Jackson – Thriller (14,200)
6. The National – High Violet (13,600)
7. Beach House – Teen Dream (13,000)
8. Jimi Hendrix Experience – Valleys of Neptune (11,400)
9. Pink Floyd – Dark Side of the Moon (10,600)
10. the xx – xx (10,200)

Fjórar þessara platna eru eldri en 20 ára, „Abbey Road“ virðist þar að auki hafa verið í fyrsta sæti í fyrra líka („Valleys of Neptune“ inniheldur gamlar upptökur sem komu formlega út í fyrsta sinn 2009). Hinir titlarnir eru hins vegar frekar indie/alternative skotnir (engin Lady Gaga eða Justin Bieber) sem gefur kannski vísbendingu um hverjir eru helst að kaupa vínylinn. Ég giska á að næstu sæti fyrir neðan séu skipuð á svipaðan hátt, indie bönd og remasterað pabba-rokk í bland, og að talsvert langt sé í danstónlistar smáskífur, breiðskífur og annað plötusnúðafóður. Til fróðleiks má hafa í huga að til þess að koma út á núlli með einfalda vínylútgáfu þarf maður að selja um 3-500 eintök (eða svo skilst mér, sel það ekki dýrara en ég keypti það).

Ef við lítum svo á þennan lista má sjá að vínyl salan á nýjum titlum virðist vera sirka á bilinu 5-11% af seldum eintökum af þeirri breiðskífu í heild á árinu. Vínylinn telur augljóslega eitthvað en langt frá því að skipta megin máli, þótt salan sé að aukast.

Annað sem er forvitnilegt er að þessir tíu efstu titlar vínylsölunar telja samtals um 160 þúsund eða um 8% af þeim  2.1 milljónunum vínyl skífna sem seldust. Ef við lítum á tíu mest seldu breiðskífur ársins (í öllum sniðum ) þá gerir það um 20 milljón eintök, en heildarsala á breiðskífum og lögum sem breiðskífum (track-equivalent albums, TEA, 10 lög=1 breiðskífa) er 443 milljónir. Þar er topp tíu listinn samtals af 4,5% af allri sölu (helmingi minna en vínylinn). Það væri áhugavert að skoða á hversu marga titla öll hin seldu eintökin skiptast, ætli vínylinn myndi t.d. svipaðan „langan hala“ og geisladiskar og mp3?

Önnur áhugaverð spurning er svo hvernig löglegi markaðurinn er við hliðina á hliðina á ólöglegu niðurhali hvað varðar stærðir.

-Karl Tryggvason | karltryggvason.com

p.s. ég fann ekki frumgögnin eða neina heildstæða skýrslu um árið 2010 á Nielsen vefnum, því er þessu púslað saman úr allskyns fréttagúggli, rétt að taka því með fyrirvara. Ennfremur eru útreikningar mínir gerðir í flýti, ábendingar og gagnrýni vel þeginn.

Árslisti 2010 – Karl Tryggvason

Það er árslistatíð.  Hægt að tjekka á listum frá Resident Advisor, Fact og Boomkat og rifja upp það helsta á árinu sem senn er að líða. Íslenskir miðlar og þættir taka svo eflaust á sömu efnum í janúar. Hér að neðan eru þau lög og breiðskífur sem mér fannst bera af á árinu, áskil mér rétt til þess að breyta og bæta ef maður er að gleyma einhverju rosalegu.

Lög:
1. Addison Groove – Footcrab (Swamp 81)
Það ferskasta, nýjasta og skemmtilegasta sem maður heyrði á árinu. Headhunter skeytti saman dubstep og juke hugmyndum í þessu smitandi lagi sem að gerði allt vitlaust á dansgólfum um víða veröld. Killer lag.

2. Ramadanman – Work Them (Swamp 81)
Ramadanman átti mjög gott ár, sendi frá sér einstakt og gott stuff undir Ramadanman og Pearson Sound nöfnunum og gerði góða hluti í plötusnúðasettum. „Work Them“ er eitt af mörgum rosalegum lögum frá kauða.

3. Deadboy – If U Want (Numbers)
Ákveðin nostalgía í þessu old skool housaða lagi frá Deadboy, glettilega vel gert.

4. DJ Rashad – Itz Not Rite (Planet Mu)
Árið 2010 var árið sem juke tónlistin rataði út fyrir Chicago borg og Rashad er einn sá besti í þeim geira.

5. James Blake – Limit to your Love (Atlas)
James Blake lét til sín kveða á árinu, „Limit to your Love“ er cover lag sem tekur upprunalegu útgáfunni fram að öllu leyti. Blake er líklegur til verulegra vinsælda á árinu 2011.

6. Girl Unit – IRL (Night Slugs)
Night Slugs áttu rosalegt ár og störtuðu útgáfu sinni með prýði. Girl Unit kom þar mikið við sögum með killer tónsmíðum, house, grime/dubstep og rnb/hip hop bræðingur. 

7. Calibre – Steptoe (Signature)
Calibre átti gott ár, hér skeytir hann dubstep áhrifum við drum & bass halfstep fíling með nýjum og ferskum hætti.

8. Gil Scott-Heron – Where did the night go? (XL)
Gil Scott-Heron sneri aftur eftir langa pásu, hefur ekki miklu gleymt að því er virðist. „Where did the night go?“ er mitt uppáhald af breiðskífunni.

9. Joe – Claptrap (Hessle)
Hin dularfulli Joe með einfaldan partýslagara sem ber nafn með rentu.

10. Jam City – Ecstasy Refix (Night Slugs)
Jam City tekur 80s boogie funkara í gegn og býr til bassa anthem fyrir árið 2010. 

11. DVA – Natty (Hyperdub)
12. Martyn – Is This Insanity (Ben Klock Remix) (3024)
13. Lenzman – Open Page feat. Riya (Metalheadz)
14. Roska – Squark (Rinse)
15. James Blake – CMYK (R&S)
16. Moody – It’s 2 late 4 U and Me (KDJ)
17. Caribou – Odessa (City Slang)
18. Aloe Blacc – I Need a Dollar (Stones Throw)
19. Gremino – Shining (Car Crash Set)
20. The Bug – Skeng (Autechre Remix) (Ninja Tune)

21. Loefah – Just a beat (MP3 Give Away)
22. Mizz Beats – My World (Deep Medi)
23. Joker – Digidesign (Om Unit Remix) (White)
24. Hypno – Go Shorty (Ramp)
25. Breakage – Over feat. Zarif (Digital Soundboy)

Breiðskífur:
1. Actress – Splazsh (Honest Jon’s)
2. Mount Kimbie – Crooks & Lovers (Hotflush)
3. Digital Mystikz – Return 2 Space (DMZ)
4. Caribou – Swim (City Slang)
5. Breakage – Foundation (Digital Soundboy)
6. Shed – The Traveller (Ostgut Ton)
7. Virgo – Virgo (Rush Hour)
8. Flying Lotus – Cosmogramma (Warp)
9. Toro Y Moi – Causers of this (Carpark)
10. Calibre – Even If (Signature)

Útgáfur:
1. Swamp 81
2. Night Slugs
3. DMZ
4. Ostgut Ton
5. Hotflush
6. Hyperdub
7. Planet Mu
8. Nonplus
9. Metalheadz
10. Rush Hour

Karl Tryggvason | karltryggvason.com

Jútjúb mixteip – Nostalgía

Undanfarið hef ég fengið (og þegið) boð í ýmsar tónlistartengdar Facebook grúppur, virðist vera soldið trend um þessar mundir. Þar pósta menn youtube linkum af miklum móð. Að stunda þessar grúppur er soldið eins og að vera í partýi með of mörgum plötusnúðum, flestir eru uppteknari af því að koma sínum eigin plötum að heldur en að hlusta á og/eða ræða tónlistina sem er í gangi hverju sinni (nú eða bara að fá sér snúning). Oft eru lög til að mynda sett á vegginn örar en maður gæti nokkurn tíman náð að hlusta á þau!

Annað merki þessara grúppna er fortíðarþráin, nostalgían, sem oft er ansi sterk. Nostalgían er bundin við mismunandi tímabil, sem þó helst oft í hendur, tímalega séð, við unglingsár þeirra sem grúppuna skipa. Sjálfur er ég alveg svag fyrir fortíðarþrá, en öllu má líka ofgera.

Það er rétt að hafa í huga að það var ekki alltaf allt sjálfkrafa betra þegar maður var yngri, hins vegar var maður yngri þegar maður var yngri… Fáir neita því hversu mikil mótunartími unglingsárin eru og held ég að það eigi við um tónlist eins og allt annað. Tónlist mun sennilega ekki snerta mann aftur á sama hátt og hún gerir þegar maður er fyrst að kynnast henni almennilega, þegar maður fer að sinna músík sem áhugamáli, þegar maður er að móta sér smekk og máta sig við hinar og þessar stefnur. Upplifanir eins og að kaupa sínar fyrstu plötur, fara á sín fyrstu tjútt og ýmislegt annað sem maður gerir í fyrsta (og kannski síðasta) sinn verða heldur aldrei endurteknar né toppaðar.

Í þessu felst þó ekki að sándtrakk þessara ára sé í sjálfu sér eitthvað betra eða verra en tónlist annara tíma. Þegar maður talar um þessa tónlist og ber hana saman við nýrri og eldri tíma er mikilvægt að muna eftir eigin hlutdrægni og minna sjálfan sig á að yfirburðir og sérstæða þessarar tónlistar eru kannski frekar huglægar og einstaklingsbundnar en hlutlægar og almennar.

Sömuleiðis er ekki rétt að afskrifa það sem á eftir eða á undan kom fyrirfram, sérstaklega ef að maður er hættur að hlusta. Hættir þú að hlusta á tónlistarstefnu x af því að þú varst ekki að heyra neitt gott eða ertu ekki að heyra neitt gott úr tónlistarstefnu x af því að þú ert hættur að hlusta?

Getur verið að það sé ennþá verið að gera góða drum & bass músík en þú bara sért ekki að hlusta á hana? Er old school hardcore virkilega fullkomnun raftónlistar eða var það bara sándtrakkið við æsku þína? Hafa mögulega aðrir en MAW gert mjög góða house músík? Er kannski ennþá verið að gera gott hip hop en þú bara hættir að gefa því séns eftir að Wu Tang Forever kom út? Held að margir, undirritaður er þar á meðal, gerðu gott í því að hafa svona spurningar og aðrar líkar þeim í huga í Facebook grúppum sem og annars staðar. Annars er þessi hugleiðing nú bara langur inngangur að youtube mixteipi þessu, hér er tekið á fortíðarþrá og gullaldartímum á ýmsa vegu. Leyfum tónunum að tala sínu máli:.

Abe Duque feat. Blake Baxter – What Happened
Blake Baxter er gamall hundur, í þessu lagi rifjar hann upp gamla tíma og ber þá saman við samtímann. Baxter virðist ekki vera vel við breytingar og þróun tónlistarinnar en þó virðist þetta nú líka vera kaldhæðnisleg gagnrýni á nostalgíu almennt í leiðinni. Glöggir danstónlistaraðdáendur muna kannski eftir dularfullri íslenskri „cover-útgáfu“ af þessu lagi „Hvað gerðist?“ sem var spiluð soldið á klúbbum í fyrra, gaman að því.

.

Cunning Lynguists feat. Masta Ace – Seasons

Rap músík er mikið fyrir að vitna í gullöldina, menn bara eru ekki alltaf sammála um hver gullöldin er. Í þessu lagi stilla Cunning Linguists þróun og sögu hip hop tónlistar upp sem árstíðunum og segja frá sinni upplifun af sögunni yfir takti frá RJD2. Þar teljast 8. og 9. áratugurinn til vors, hlutirnir fara af stað, allt að gerast og við tekur sumarið (gullöldin), 85-95 (give or take?). Eftir það liggur leiðin niður á við, bling, karlremba og rnb taka yfir en að lokum geta þeir félagar þess þó að vor taki við að vetri liðnum. Spurning hvað þeir hafa að segja um hip hop músík í dag (lagið kom út í byrjun síðasta áratugar, 2003 held ég)?

.

Lynx & Kemo – Deez Breaks

Sögustund með Lynx og Kemo, farið yfir þróun hardcore, jungle og drum & bass tónlistarinnar í tónum og tali. Hef gaman af innskotum Lynx en hann laumar sömplum ófáum úr klassíkerum inn í bítið, glettilega vel gert (töluvert betra en klisjukenndur texti Kemo). Þeir félagar hvetja fólk til þess að kynna sér „Deez Breaks“ og tekur dansidans undir það.

.

Fuckpony – Body Movement

Jay Haze tekur hér á sinni fyrstu upplifun af house músík, 909 bassatrommur, 808 snerlar og góð partý. Í dag snýst þetta meira um pólitík að mati Haze, synd og skömm.

.

The Streets – Weak become heroes

Sennilega mitt uppáhalds Streets lag af fyrstu og bestu breiðskífu Mike Skinner. Fjallar kannski meira um stemningu og fíling heldur en tónlist, hveitibrauðsdagarnir með danstónlistinni og e-pillum rifjaðir upp og bornir saman við samtímann.

-Karl Tryggvason | karltryggvason.com

Plötusnúðakeppni árið 1975

Skemmtileg úrklippa frá 8. áratugnum:

(via forneskjan)

Jútjúb Miksteip #11 Iceland Airwaves 2010

Það styttist í Iceland Airwaves hátíð ársins 2010, rétt rúmur mánuður þegar þetta er ritað og undirritaður er bara orðinn nokkuð spenntur. Line uppið er það besta í langan tíma, að fyrri hátíðum ólöstuðum, mikið af spennandi elektrónísku dóti sem spannar vítt svið þótt indie og önnur rokk músík eigi líka sinn fasta sess á hátíðinni.

Að tónlistinni undanskilinn er líka oftast frekar góð stemning í bænum, fólk hvaðan af úr heiminum komið hingað til þess að skemmta sér og fara á tónleika og fyrir Íslendinga er hátíðin ákveðin sólargeisli í haustmyrkrið sem tekur annars á móti okkur þessa dagana. Hér að neðan er jútjúb mixteip með nokkrum af þeim nöfnum sem ég er hvað spenntastur fyrir í ár.


Ramadanman – Work Them
Juke skotið lag frá Ramadanman sem er fjölbreyttur og flottur pródúsent, hefur samið og gefið út house og drum & bass músík en er kannski þekktastur fyrir dubsteppið sitt. Spilar á Breakbeat.is kvöldi Iceland Airwaves fimmtudaginn 14. október.

.


Mount Kimbie – Would Know
Breskt tvíeyki sem er undir miklum áhrifum frá dubstep heiminum en þó er ekki beint hægt að kalla tónlistina þeirra dubstep, það er flakkað á milli bpm sviða og hljóðheima en yfirleitt takast elektrónískir taktar á við bjartar og fallegar melódíur.

.


James Blake
James Blake finnst mér soldið vera eins og Mount Kimbie með meiri húmor, glaðværari laglínur og rnb sömpl snúast í kringum dubstep skotna taktana.

.


Hercules & Love Affair – You Belong
Hercules & Love Affair er project Andrew Butlers, retróleg 80s house og diskó tónlist sem nær hljóm og fíling fæðingaráratugs housetónlistarinnar mjög vel. Anthony úr Anthony & The Johnssons kemur mikið við sögu á plötu þeirra frá 2008 og sérstæð rödd hans hentar danstónlist vel. Er hann sjaldnast með þeim á tónleikum skilst mér, því miður.

.


Moderat – Rusty Nails
Apparat og Modeselektor  vinna saman undir Moderat nafninu og gáfu út samnefnda plötu í fyrra. Techno-breakbeat-glitchy-idm dót, skemmtilega epískt oft og eru þeir víst með flotta visjúala læf, spennandi.

.


Toro y Moi – Talamak
Toro Y Moi er eins manns band Chaz Bundicks, en þegar hann spilar á tónleikum eru víst hljóðfæraleikarar með í för. Tónlistin er lo-fi popp, rafrænt og lífrænt í bland oft kaffært í reverbi, delayi, distortioni og öðrum effectum, geiri sem fólk hefur í mismikilli alvöru verið kallað chillwave. Að öllum flokkunum slepptum þá er músikin oft hin ágætasta og ég hef gaman af Toro Y Moi.

.


Neon Indian – Deadbeat Summer
Neon Indian er á svipuðum slóðum og Toro Y Moi, rólegt rafskotið popp, fuzz og detjúnaðar falsettur. Rosalega hipsterlegt en ágætt engu að síður.

Annars væri ég svo til í að sjá alla hér að ofan dj’a, vona að einhver þeirra verði plataður í slíkt á KB, Bakkus eða eitthvað álíka, að tónleikum loknum.

Ég smellti annars í Youtube playlista með erlendum listamönnum og böndum sem verða á Airwaves til þess að kynnast aðeins þessari músík (íslensku öktin þekkja allir og hafa séð milljón sinnum á tónleikum).

Að lokum er rétt, í nafni gagnsæis, að taka fram að ég er einn umsjónarmanna Breakbeat.is og stend að kvöldinu með Ramadanman, einnig hef ég unnið aðeins fyrir Airwaves hátíðina á árum áður.

-Karl Tryggvason | ktryggvason@gmail.com


Svartagullið – vínyllinn

Nokkrir forvitnilegir hlekkir tengdir vínylplötum:

1) „To have and to hold“ er heimildarmynd um vínylplötur og af þessum trailer að dæma er hún bara nokkuð spennandi.

Vínyl nostalgían og plötuástin er skemmtileg tilfinning og sérstakur heimur útaf fyrir sig, það vita þeir sem kjósa að safna kringlótum tólf tommum. Það hefur annars verið ótrúleg gróska í tónlistartengdri heimildarmyndagerð undanfarið (kannski bara tekur maður meira eftir því með síðum eins og Youtube og Vimeo), en oft er erfitt að nálgast þessar myndir.  Væri gaman að sjá reglulegar sýningar á slíkum myndum í þessu Bíó Paradís sem á að fara að opna. Ófáar svona indie-myndir sem maður væri til í að komast yfir, hugsanlega efni í aðra færslu hér síðar.

2) Hér er svo skemmtileg myndasýning úr Vinyl Factory í Englandi, með lýsingum og athugasemdum. Við höfum áður verið með „hvernig eru plötur búnar til“ færslu, en myndirnar hérna eru engu að síður forvitnilegar og flottar.

3) Í þriðja og síðasta lagi er svo hlekkur á fyrirtæki sem býðst til þess að taka jarðneskar leyfar þínar og pressa þær í plötu fyrir vini og vandamenn, skrítið og skondið. Ætli það verði mikið að gera hjá þeim?

Justin Bieber brosir hægt og rólega

Þessi endurhljóðblöndun listamannsins Shamantis (e.þ.s. Nick Pittsinger) á Justin Bieber hefur gengið eins og eldur um sinu á veraldarvefnum undanfarna daga. Verk Pittsinger er ekki flókið, hann tekur sykursæta tóna Bieber og spilar þá átta sinnum hægar en upphaflega, útkoman er hins vegar þrælskemmtileg.

Ég rak augun nokkrum sinnum í þetta sjálfur, en fannst þetta bara hljóma eins og lélegt gimmick grín. Þegar mikils mætir menn héldu áfram að spjalla, twitta og blogga þetta remix ákvað ég að berja herlegheitin eyrum. Viti menn, þetta er bara soldið flott, hljómar eins og epískt Sigur Rósar lag eða nýtt Vangelis stöff.

Techno-penninn Philip Sherburne setur þetta í skemmtilegt samhengi og tengir þetta við aðra hæga og rólega tóna. Góð lesning, jafnvel að renna yfir það með Bieberinn á -800% í eyrunum.

Svona „rippaði“ maður í gamla daga

(via Egill Harðar)