Greinasafn fyrir merki: cdj

Nýjir geislaspilarar frá Pioneer

Pioneer hafa svipt hulunni af tveimur nýjum cdj’um (hvað væri gott íslenskt orð fyrir þetta, plötusnúðageislaspilarar – pgs’ar ???), CDJ-2000 og CDJ-900. Sá fyrrnefndi er greinilega arftaki cdj-1000 mk 3 og ætli sá síðarnefndi sé ekki hugsaður sem ný útgáfa af cdj-800. Lítur allt saman voða vel út en satt best að segja var ég einhvern veginn að búast við meiri og afdrifaríkari breytingum og viðbótum.

Held að Pioneer vilji klárlega reyna að fá bita af þeim markaði sem timecode stýrður dj búnaður eins og Serato og Traktor hafa skapað, „Rekordbox“ hugbúnaðurinn eflaust tilraun til slíkrar innrásar. USB / MP3 spilara fídusinn og innbyggður browser (með stærri skjá) var löngu tímabær breyting og verður gaman að fá að prófa fílinginn í því þegar fram líða stundir. „Needle search“ virkar sem góður kostur, hafa eflaust fleiri en ég pirrað sig á því að spóla áfram annað hvort með því að halda inni tökkum eða að snúa jog hjólinu endalaust, reyndar spurning hvort þetta sé nokkuð eitthvað sem plötusnúðar eigi eftir að reka sig óvart í? Finnst að Pioneer menn hefðu mátt taka þennan loop fídus lengra og bæta við fleiri bpm tengdum effectum finnst þeir voru komnir í gang, tæknin er klárlega til staðar eins og djm 800 mixerinn sýnir.

Verður spennandi að sjá hvernig innreið þessarar tækja í bransann fer fram og sömuleiðis hver verður fyrsti íslenski plötusnúðurinn sem festir kaup á þetta. Sexy græjur en verðmiðinn eflaust eftir því.

Auglýsingar

Áhrif MP3 Væðingarinnar á plötusnúða

Þegar litið er tilbaka held ég að árin 2001-2002 verði að teljast vera stafræn-tímamót plötusnúðasögunnar. Á þeim árum rötuðu cdj-1000 spilari Pioneer og Final Scratch kerfi Stanton fyrst á almennan markað og það var fyrst þá sem vínylinn og sl-1200 spilarar Technics fundu fyrir raunverulegri samkeppni. Þótt ótal margt annað spili auðvitað inn í hefur þróunin allar götur síðan verið á einn veg, plötusnúðar hafa í stórum stíl yfirgefið hliðræna afspilunartækni (vínyl) og tekið stafræna tækni upp á sína arma.

Viðfangsefni þessarar færslu er þó ekki sagnfræðileg yfirferð á verkfærum plötusnúðsins. Enn síður er það ætlunin að opna á margræddar, umdeildar og þreyttar umræður um siðferði, fjármál, hljómgæði og allt það. Heldur langar mig að velta upp spurningum um annars konar gæði. Gæði plötusnúðana sjálfra og settana sem þeir spila.

Ef við sleppum öllum vangaveltum um hvað er praktískt og hentugt, hvað er töff, hvað er ódýrt/dýrt, hvað er rétt/rangt og þar fram eftir götunum. Þá stendur eftir spurningin um hvort tækninýjungar síðusta áratugs hafa gert plötusnúða betri? Setja þeir saman skemmtilegri syrpur? Spila þeir betri tónlist? Tengja þeir tónlistina saman á nýja vegu? Nýta þeir tæknina til þess að gera eitthvað sem þeir gátu ekki gert áður?

Ég er nefnilega ekkert viss um að svo sé. Dettur allavega ekki neinn tiltekinn plötusnúður í hug sem mér finnst hafa orðið marktækt betri eftir að hafa digitæsað sig.

Nú eru til vefverslanir með ótrúlegt framboð af tónlist sem nær marga áratugi aftur í tíman. Það hefur aldrei verið auðveldara að velja úr tónlist úr öllum áttum, tengja hana saman á nýjan og persónulegan hátt og búa sér til einstakt sánd. En samt finnst manni eins og stafrænum snúðum fylgi alltaf ákveðið “því nýrra því betra” viðhorf og topp-20 hugsunarhátturinn er svo ríkjandi að allir hljóma orðið eins. Í það minnsta finnst mér þeir snúðar sem hafa einstakan stíl, sem byggir á sögulegri þekkingu og ástríðu, oftar en ekki teygja sig í gamlar plötutöskur frekar en að skrolla í gegnum Serato eða blaða í cd möppu.

Hvað varðar það að nýta tæknina til þess að gera eitthvað nýtt, eitthvað annað en hægt var að gera með tveimur tólf tommum og mixer, finnst mér snúðar samtímans ekki heldur vera að nýta möguleikana til fullnustu. Ableton Live er t.d. frábært forrit en oftar en er allt of oft notað í steingelda læf-spilamennsku eða í leiðinlegt mash-up rúnk sem höfðar bara til unglinga með athyglisbrest. Sömu sögu má segja um Traktor, sem manni finnst eins og fólk fjárfesti í af því að það nennir ekki að beatmixa lengur.

Þrátt fyrir að þetta hljómi soldið svartsýnt er ég reyndar ekkert á því að plötusnúðar hafi orðið verri á síðustu árum heldur. Það voru til leiðinda snúðar sem kunnu ekkert að mixa áður en cdj’ar og mp3 fælar komu til sögunnar. Það sem er meira að angra mig er að mér finnst fólk vera að lofa tæknina á röngum forsendum. Það er talað hástemmt um möguleika sem enginn er að nýta til fullnustu eða vinna úr almennilega (ekki hingað til allavega). Hvað finnst ykkur?

Karl Tryggvason | ktryggvason@gmail.com